علی ای همای رحمت تو چه آیتی خدا را

که به ما سوا فکندی همه سایه هما را

...

برو ای گدای مسکین در خانه علی زن

که نگین پادشاهی دهد از کرم گدا را

نرو ای گدای مسکین به در سرای مولا

که زند همیشه مولا در خانه گدا را

باور نمي كنيم كه شمشيري پركينه، اقيانوسي را توان شكافتن داشته باشد. باور نمي كنيم كه ضربتي نفاق آميز، خورشيد را از نورانیت اندارد و امشب سرخ ترين پرواز نماز، از رواق خون گرفته محراب بندگي است. شب جان سوزترين ناله هاي نخلستان!