سلام خوش آمدید  "چگونه نااميد شوم، وقتي كه تو مهربان و صميمي جوياي حال مني؟"
خیلی وقت است (هنوز بیست سال نشده، از سال 74) که می‌خواستم بگویم و بنویسم ولی براساس توصیه آقایان فوتبالی، فکر م‌کردم وظیفه علاقمند به فوتبال (تماشاگر) نیست بنویسد. تماشاگر فقط حق دارد نگاه کند، حرص بخورد، هزینه بکند و فقط حق دارد بخواند (مطالعه بکند) و صد البته تماشاگران ایرانی حق دارند فحش و ناسزا بگویند در حد پسا منشوری! این حقوق کثیف (باعرض معذرت!) را کی تعریف کرده؟ نمیدانم.

فوتبال!
خیلی از وقت، هزینه و زندگی مردم، از جمله بنده و شما را (باعرض معذرت!) تلف می‌کند.
لذا این حق را به ما هم بدهید که در کنار حق کثیف فحش‌هایی که در ورزشگاه‌ها استفاده‌اش می‌کنیم (یا می‌گوییم یا می‌شنویم) اجازه اظهارنظر هرچند غیرتخصصی داشته باشیم.

خیلی وقت است که فوتبال ایران آزار دهنده، به عبارت بهتر مشمئز کننده (باعرض معذرت!) است.
باعرض معذرت!) فوتبالیست‌هایش، تماشاگرانش، اصحاب رسانه‌اش، داورانش، مدیرانش، مربیانش، زمین‌هایش، حال و هوایش، گرفتاریهایش (از اعتیاد تا اعدام‌هایش)، فدراسیونش و حتی عشقش! همگی...

این بازی جذاب در خارج از ایران!
از اوان کودکی از علائق تقریبا همه ایرانی‌ها بوده و است (و با این روند ان‌شالله (باعرض معذرت!) نخواهد بود).
 
زمانی بود (دوران جوانی) که جوان‌هایی که فوتبال را پیگیری نمی‌کردند مریض و دارای کمبود روحی و روانی می‌پنداشتند ولی بنده بعد از 30 سال پیگیری (نه در حد حرفه‌ای!) متوجه شدم اتفاقا" آنهایی که پیگیر فوتبال ایران هستند (باعرض معذرت!) مریض و دارای کمبود روحی‌اند و صد تاسف اینکه! درمانشان هم در پیگیری همین فوتبال! می‌‌باشد.

ادامه مطلب
بیشتر: ورزش ایرانی: آقای فوتبال! با عرض معذرت!
+ نوشته شده در  یکشنبه سیزدهم بهمن ۱۳۹۲ساعت 13:36  توسط   | 

 
Google

در اين وبلاگ
در كل اينترنت
وبلاگ-کد جستجوی گوگل